Lenneke Timmermans

Individuele sessie – Lenneke schreef deze blog voor www.vrouwenplatform.com.

En hij was de laatste maanden al wat dieper kervend aan de oppervlakte aanwezig. De diepe faalangst die ik m’n hele leven al met me meedraag en welke altijd vrij sluimerend op de achtergrond aanwezig was. Het was de factor die ervoor zorgde dat ik altijd stress ondervond. De angst om fouten te maken en om niet goed genoeg te zijn, maakte dat ik standaard overschakelde op standje rennen. Maar het is ook de factor die er de laatste maanden voor heeft gezorgd dat ik soms volledig verkrampt met dingen bezig kan zijn, waardoor de natuurlijke stroom er zich met geen mogelijkheid een weg doorheen weet te banen. En na alles wat ik heb geprobeerd, was er een bepaalde mate van acceptatie dat dit nou eenmaal een deel van me is en ik hiermee m’n weg mag vinden. Maar er is iets veranderd. Er is iets wezenlijks veranderd.

‘Warning; you are entering a pure zone’
‘Daar ben je dan’ zijn de bevlogen woorden waarmee Sandra (de Vos, energetisch coach red.) enthousiast haar voordeur opent. Na een bewogen reis vanuit het Eindhovense, wil ik niet anders dan me vol in haar geruststellende armen storten om daar vervolgens, als het aan mij zou liggen, de hele dag te blijven hangen. Maar er is ‘werk’ aan de winkel. En eenmaal binnen voelt haar Amsterdamse benedenwoning als een tempel van zuiverheid; licht, open en doorweven met ‘rawfood gadgets’ en ander catchy ‘energy-uplifting’ spul. Zo drink ik een vers gebrouwen glaasje Kombucha, op exact de juiste temperatuur door de inventieve warmhoud-elementen, komt mijn water uit een kan van Miron glas en eet ik een raw-chocolate-hartje met een sprinkle sinaasappel- en kardemonolie en een ini-mini rozijntje in het midden. ‘Ik houd ervan als smaken op elkaar zijn afgestemd’ zijn haar begeleidende woorden. En dat voel je. Alles klopt. De zuiverheidsgraad van de energie wordt nauwlettend in de gaten gehouden en ook ik word vriendelijk verzocht mijn telefoon buiten de ruimte op te laden.

Metaforen
En of het deze zuiverheidsgraad is of de zachte en warme energie van Sandra; ik voel me ontzettend op m’n gemak en die geborgenheid maakt dat ik me binnen no-time kan openen. Na de ontgiftende treats en inleidende meditatie, nestel ik me op de behandeltafel. Sandra werkt met metaforen waar ik, volgens haar inleiding, weinig mee hoef; ik mag het gewoon laten gebeuren. Hmm m’n innerlijke streefster stemt genoeglijk toe. De grote barbaarse en autoritaire soldaat die al vrij op het decor verschijnt en die het kleine meisje een verlammende angst inboezemt, raakt meteen mijn kern; ik herken deze angst, het onzekere en kwetsbare meisje wat vreest voor die fout welke ze gevoelsmatig met de dood moet bekopen. Door de veiligheid die ik ervaar, kan ik me volledig openen voor deze angst en laat ik me door Sandra vakkundig door deze diepte heen leiden.

Magicus
Eenmaal kopje boven, gaat ze in stilte verder. Onder de klanken van de dromerige muziek, beweegt ze als een magicus haar armen boven me en bespeelt ze de energie. Het lukt me nog dieper te zakken; het lukt me nog dieper te openen. En ik voel een verkramping opkomen. Een fysieke verkramping van binnenuit die ik de laatste maanden vaker heb ervaren. En normaliter probeer ik met een hoop kracht en pressie mee te verkrampen in de overtuiging dat dit energetisch nodig is om lage trillingen naar buiten te persen, tevens gedreven op diezelfde doodsangst. En ook nu voel ik deze diepe prestatiedruk opkomen, maar door het vertrouwen in Sandra, lukt het me op de piek van de verkramping los te laten; ik geef me over en wat blijkt? M’n lichaam blijft verkrampt, maar ik zak er volledig in weg, ondersteund door het vertrouwen dat m’n lichaam doet wat het moet doen; ondersteund door het vertrouwen dat het leven doet wat het moet doen. ‘Dit is wat overgave is, dit is wat overgave is’, zijn de gerieflijke woorden die innerlijk tot me komen. En het voelt alsof er een zware last van m’n schouders valt wat ervoor zorgt dat ik openbreek. Volledig. Tot op het bot. En gedragen door Anouk’s ‘sacrifice’ komt er een diep gebulder los, diepe uithalen vanuit m’n tenen vullen de ruimte en releasen de flarden van dit eeuwenoude trauma.

Welcome you!
Wauw, wauw, wauw zijn de woorden die onopgemerkt uit m’n mond dwarrelen terwijl ik mijn giftige plasje in de WC deponeer. En terwijl we nog wat napraten, merk ik dat ik alleen maar kan giechelen. Ik voel zoveel ruimte en speelsheid. Sandra vertelt me over het vruchtbare tuintje wat ze op het einde van de behandeling zag; vol wilde bloemen, bijen en een liefdevol, oud mannetje. Het oude mannetje staat volgens haar voor de nieuwe mannelijke energie; de geforceerde, dominante, verkrampte energie heeft plaatsgemaakt voor een zachte, alerte en krachtige energie. En terwijl ze het vertelt, voel ik het verschil in m’n hart. De moeiteloze stroom die van binnen naar buiten gaat en creëert en manifesteert puur door ruimte en focus. ´We forceren niet, sturen niks naar het licht, maar blijven er wel met onze aandacht bij´ is Sandra´s additionele tekst die maakt dat dit besef nog dieper inklikt.

Krachtige lichtvoetigheid
In de dagen erop merk ik dat er iets wezenlijks is geshift. Er is een hele diepe angst los, waardoor ik veel meer onbevangen en met vertrouwen kan bewegen. Ik voel de kracht van de draak en de lichtvoetigheid van een vlinder, beiden figuranten op mijn metaforen-toneel, en ik voel dat deze combinatie me onverzettelijk maakt. So let’s give it a spin guys and spread the magic!